Coğrafi ve Jeopolitik Morfoloji Küçük Antiller’in Rüzgaraltı Adaları (Leeward Islands) grubunda yer alan bir Karayip takımadasıdır. Coğrafya esas olarak üç ana ada (St. Thomas, St. Croix, St. John) ve çevresindeki elliden fazla küçük insansız adacıktan oluşur. St. Thomas ve St. John, sönmüş volkanik zirvelerden oluşan son derece sarp, dağlık ve engebeli adalarken; güneydeki St. Croix daha çok mercan kökenlidir, düzdür ve tarıma çok daha elverişlidir (St. John adasının %60’ı bizzat Amerikan devleti tarafından ulusal park ilan edilip korumaya alınmıştır). Jeopolitik olarak ABD’nin Karayipler’deki ve Latin Amerika’ya açılan kapısındaki en kritik ileri karakollarından biridir. Coğrafyanın en büyük varoluşsal tehlikesi kasırgalardır; özellikle 2017’deki Irma ve Maria kasırgaları adaların altyapısını fiilen yok etmiş, coğrafyanın doğal felaketler karşısındaki çaresizliğini kanıtlamıştır.
Makroekonomi ve Üretim Modeli Danimarka döneminde tamamen köle emeğine ve şeker kamışı/pamuk plantasyonlarına dayanan monokültür ekonomi, günümüzde mutlak bir hizmet ve turizm ekonomisine dönüşmüştür. Ekonominin açık ara en büyük kalemi, devasa kruvaziyer gemilerinin (özellikle St. Thomas limanına) getirdiği günübirlik turistlerin gümrüksüz (duty-free) lüks alışverişidir. İkinci büyük üretim kalemi ise ünlü rom endüstrisidir (özellikle St. Croix’daki Cruzan Rum). Geçmişte dünyanın en büyük petrol rafinelerinden biri olan HOVENSA’nın St. Croix’da bulunması adaya ciddi bir sanayi ve istihdam geliri sağlıyordu; ancak tesisin 2012’de kapanması yerel ekonomide ağır bir depresyon yaratmıştır. Gıda, enerji ve tüketim mallarının neredeyse tamamı ABD anakarasından gemilerle ithal edildiği için yaşam maliyeti (enflasyon) Amerika ortalamasının çok üzerindedir.
Demografik ve Etnografik Yapı Nüfusu 100.000’in biraz altındadır ve azalan bir demografik trende (beyin göçü) sahiptir. Nüfusun yaklaşık %70’i Afro-Karayiplidir; yani sömürge döneminde Afrika’dan şeker tarlalarında çalıştırılmak üzere zincirlenerek getirilen kölelerin soyundan gelirler. İkinci büyük grup ise, özellikle 20. yüzyılın ortalarında tarım ve rafineri işçisi olarak komşu Porto Riko’dan gelen Hispanik/Latin göçmenlerdir (özellikle St. Croix adasında). Geri kalan nüfus ise ABD anakarasından adaya yerleşen, genelde turizm ve emlak sermayesini elinde tutan beyaz Amerikalılardan (“Continentals”) oluşur. Adaların asıl yerli halkları olan Arawaklar ve Karibler, Avrupalıların kıtaya çıkışından ve sömürgecilik faaliyetlerinden kısa süre sonra bulaşıcı hastalıklar ve köleleştirme neticesinde tamamen yok olmuştur.
Siyasi ve Sosyolojik Dinamikler ABD Virjin Adaları’nın sosyolojisi, “İkinci Sınıf Vatandaşlık” ve “Gecikmiş Sömürgecilik” travmaları üzerine kuruludur. Adalılar 1927’den beri yasal olarak ABD vatandaşıdırlar, Amerikan pasaportu taşırlar, ABD ordusunda savaşırlar (ki nüfusa oranla ABD ordusuna katılım çok yüksektir); ancak ülkenin Başkomutanı’nı (Başkanı) seçemezler. Bu asimetrik ilişki, Amerikan anayasasının “temsilsiz vergilendirme/yönetim” (taxation without representation) ilkesiyle derin bir çelişki oluşturur ve halkta kronik bir dışlanmışlık hissi yaratır.
Tiphanie Yanique’in eserlerinde irdelediği en derin sosyolojik fay hattı da buradadır: 1917’deki Transfer, adalıların diğer Karayip uluslarıyla olan organik, kültürel ve ticari bağlarını bir gecede kesip atmış; onları Soğuk Savaş jeopolitiğinin ve Amerikan anakara kurallarının içine zorla fırlatmıştır. Danimarka elitizmi (katı bir kast sistemi ve Avrupa bürokrasisi) ile Amerikan neo-emperyalizmi (kapitalist tüketim kültürü ve görünmez bir ırk ayrımcılığı) arasında el değiştiren bu toplum; bugün Karayip ritimlerine, kreol diline ve kendi ada kimliğine tutunmaya çalışırken, bir yandan da federal acil durum fonlarına ve Amerikan turistlerinin dolarlarına ontolojik olarak mecbur bırakılmanın ağırlığını taşımaktadır.
