Urbino Dükalığı Raffaello Sanzio, Yüksek Rönesans'ın ontolojik dengesidir. Leonardo da Vinci'nin karanlık, bilimsel ve gizemli entelektüalizminin ve Michelangelo'nun fırtınalı, ıstırap dolu teolojik heykelsiliğinin tam ortasında; Raffaello kusursuzluğu, rasyonel uyumu ve ilahi sükuneti (grazia) temsil eder. O, sanat tarihinde "deha" kavramının sadece vahşi bir orijinallik değil, aynı zamanda kendinden öncekilerin ulaştığı zirveleri inanılmaz bir hızla özümseyip (synthesis) hatasız bir şekilde yeniden üretebilme kapasitesi olduğunu kanıtlayan en büyük fenomendir. Zihniyet olarak bir isyankar değil, Rönesans hümanizminin diplomatı ve estetik kodifikasyonunun kurucusudur.
Urbino Dükalığı gibi dönemin en elitist ve entelektüel saray kültürlerinden birinde, ressam bir babanın oğlu olarak doğması, ona çok erken yaşta yüksek sınıfın nezaket kurallarını ve felsefi tartışma kültürünü kazandırmıştır. Ustası Pietro Perugino'nun yanında geçirdiği kısa çıraklık döneminde, ustanın perspektif şemalarını ve lirik figür yapısını o kadar hızlı içselleştirmiştir ki, henüz 20 yaşına gelmeden ustasından ayırt edilemez eserler üretmeye, hatta kompozisyon bütünlüğünde onu aşmaya başlamıştır. Ancak sanatsal ufkundaki asıl devrim, 1504 yılında sanatın o dönemki savaş alanı olan Floransa'ya gitmesiyle yaşanmıştır. Burada, Leonardo ve Michelangelo gibi iki devin form ve anatomi üzerindeki kıyasıya rekabetine bizzat tanıklık etmiştir.
Floransa dönemi, Raffaello'nun mutlak "asimile etme" yeteneğinin bir laboratuvarıdır. Leonardo'nun Mona Lisa ve Kayalıklar Bakiresi eserlerindeki "piramidal kompozisyon" yapısını ve figürlerin çevreyle kaynaşmasını sağlayan dumanlı sfumato tekniğini alarak kendi Meryem Ana (Madonna) serilerine uygulamıştır. Ancak Leonardo'nun karanlık ve tekinsiz atmosferinden sıyrılarak, eserlerine Akdeniz'in aydınlık, saf ve şefkatli iklimini yerleştirmiştir. Aynı şekilde Michelangelo'nun formlarındaki devasa kas kütlesini ve burkulmaları incelemiş, ancak Michelangelo'daki o terleyen, acı çeken gerilimi yumuşatarak figürlerine asil ve çabasız bir zarafet katmıştır. Raffaello, başkalarının devrimlerini alıp onları ideal, sarsılmaz bir akademik formüle dönüştüren sanatçıdır.
1508'de, hırslı ve savaşçı Papa II. Julius'un davetiyle Roma'ya çağrılması, kariyerinin anıtsal evresini başlatmıştır. Vatikan sarayındaki papalık daireleri (Stanze di Raffaello) için tasarladığı freskler, özellikle de Atina Okulu, Batı düşünce tarihinin görsel bir manifestosudur. Bu fresk, salt bir resim değil; Platon'un idealizmini (göğü işaret eden parmağıyla) ve Aristoteles'in ampirizmini (yere dönük eliyle) merkeze alarak, Antik Yunan felsefesi ile Hristiyan teolojisinin Rönesans hümanizmi altındaki kusursuz uzlaşımının rasyonel bir mimari şemasıdır. Kompozisyondaki kaçış noktasının doğrusal kesinliği ve onlarca figürün mekân içindeki orkestrasyonu, İtalyan sanatının ulaştığı zirvenin ötesine geçilemez bir nişanesidir.
Kariyerinin son on yılında Raffaello, sadece bir ressam değil, Papalık Roma'sının kültürel ve mimari diktatörüne dönüşmüştür. Donato Bramante'nin ölümünün ardından Aziz Petrus Bazilikası'nın baş mimarlığını üstlenmiş, bununla da yetinmeyip Papa X. Leo tarafından Roma'daki antik çağ kalıntılarının korunması ve envanterinin çıkarılmasıyla görevlendirilmiştir. Tarihte arkeolojik mirası sistemli bir rasyonel yöntemle korumaya çalışan ilk "Eski Eserler Sorumlusu"dur. 1520 yılında, başyapıtı Başkalaşım (La Trasfigurazione) üzerinde çalışırken 37 yaşında aniden ölümü, tüm Avrupa'da entelektüel bir şok dalgası yaratmıştır. Cenazesi, henüz kurumamış bu tablonun altında Pantheon'a taşındığında, Yüksek Rönesans'ın da altın çağı resmen kapanmıştır. Ölümünden sonra Batı sanatı, bu "kusursuz" dengeyi aşamayacağını anladığı için kuralları bozup figürleri çarpıtacağı Maniyerizm karanlığına yelken açmak zorunda kalmıştır.