Foucault Sarkacı

Roman, Milano'da Garamond Yayınevi'nde çalışan üç entelektüel editörün; Casaubon, Jacopo Belbo ve Diotallevi'nin can sıkıntısından başlattıkları tehlikeli bir oyunu anlatır. Bu üçlü, yayınevine gelen sayısız "okült", "gizemli" ve "komplo teorisi dolu" taslaktan bıkmış durumdadır. Kendi aralarında eğlenmek ve bu saçmalıklarla dalga geçmek için, tarihteki tüm gizli örgütleri (Tapınak Şövalyeleri, Gül-Haçlılar, Masonlar, Kabbalacılar) birbirine bağlayan, uydurma ama son derece karmaşık bir "Plan" yapmaya karar verirler.
"Abulafia" adını verdikleri bilgisayara rastgele tarihsel veriler girerler. Amaçları, dünyadaki her şeyin birbiriyle bağlantılı olduğunu kanıtlayan sahte bir "Büyük Sır" yaratmaktır. Çamaşır listesi gibi sıradan bir metni bile mistik şifrelerle çözümlüyormuş gibi yaparak eğlenirler. Onlara göre Tapınak Şövalyeleri'nin intikam planı, yer altı akımları ve dünyanın enerji merkezleri tek bir noktada, "Foucault Sarkacı"nda birleşmektedir.
Ancak, entelektüel bir şaka olarak başlayan bu oyun, zamanla kontrolden çıkar. Yarattıkları "Plan", o kadar tutarlı ve ikna edici olur ki, gerçek okült örgütler ve gizli tarikatlar bu üçlünün gerçekten de "Nihai Sır"rı (Tapınakçıların kayıp hazinesini veya ölümsüzlük sırrını) çözdüğüne inanmaya başlar. Şaka ciddiye biner, paranoya gerçeğe dönüşür. Kurguladıkları kâbus, gölgelerin içinden çıkıp onları avlamaya başlar. Jacopo Belbo, bu fanatik gruplar tarafından kaçırılır ve Paris'teki Conservatoire des Arts et Métiers müzesine götürülür. Romanın finali, müzedeki dev Foucault Sarkacı'nın altında, bilimin batıl inançla, aklın delilikle hesaplaştığı kanlı bir ayine dönüşür.
Eco, bu eserde okura şunu gösterir: Eğer yeterince zorlarsanız, her şeyi her şeyle ilişkilendirebilirsiniz. Ancak bu "aşırı yorum" çabası, insanı hakikatten uzaklaştırıp deliliğin kıyısına sürükler. Kitap, tarihin en büyük komplosunun aslında "bir komplo olmadığı" gerçeğiyle yüzleştirir.