In Memoriam A.H.H., Arthur Henry Hallam'ın ani ölümüyle başlayan ve Tennyson'ın bu kaybı kabullenmesiyle sona eren 17 yıllık psikolojik ve ruhsal bir evrimin haritasıdır. Şiir, Hallam'ın cenazesinin gemiyle İngiltere'ye getirilişini beklerken yaşanan o uyuşukluk ve inkar haliyle başlar. Tennyson, dostunun öldüğünü bilmesine rağmen, gemiden canlı ineceğine dair mantıksız bir umut besler. Cenaze gömüldükten sonra ise o devasa felsefi çöküş başlar.
Eserin merkezindeki asıl kriz, sadece sevilen birinin kaybı değil, bu kaybın "anlamlandırılış" biçimidir. Tennyson'ın yaşadığı dönem, Charles Lyell'in Jeolojinin İlkeleri kitabının yayımlandığı ve dünyanın İncil'de anlatıldığı gibi birkaç bin yıllık değil, milyonlarca yıllık olduğunun kanıtlandığı dönemdir. Tennyson fosillere bakar ve doğanın ne bireye ne de türlere önem verdiğini görür. Doğa "dişi ve pençesi kanlı" (red in tooth and claw) vahşi bir işleyişten ibarettir. Eğer doğa körse ve Tanrı sessizse, o zaman Hallam neden yaratılmış ve neden bu kadar erken, anlamsızca ölmüştür? İnsan sadece toprağa karışacak bir toz mudur? Şair, Hristiyanlığın ölümsüzlük vaadiyle, bilimin gösterdiği hiçlik gerçeği arasında parçalanır.
Eser ilerledikçe yasın şiddeti de şekil değiştirir. Tennyson, Hallam'ın anılarını saplantı haline getirdiği aşamaları geride bırakıp, dostunun sadece bir beden değil, evrensel bir enerjiye dönüştüğü fikrine sığınmaya çalışır. 133 bölüm boyunca üç ayrı Noel (Christmas) zamanı anlatılır ve her Noel'de şairin kederinin rengi biraz daha değişir. İlk Noel sessiz ve umutsuzdur; ikinci Noel'de sessiz bir kabulleniş başlar; üçüncü Noel'de ise Tennyson geleceğe dair bir umut beslemeye çalışır ("Eskiyi çalın gitsin, yeniyi çalın gelsin / Çalın çanlar, vahşi gökyüzüne").
Eserin kapanış kısmı (Epilog), Tennyson'ın kendi kız kardeşinin düğünüyle biter. Ölümle başlayan kitap, yeni bir evlilikle ve yeni bir yaşamın/doğumun vaadiyle sona erdirilir. Şair, şüphelerinden tamamen kurtulamamış olsa da, sevginin doğanın vahşetinden daha üstün bir evrensel yasa olduğuna inanmayı seçer. Hallam artık sadece ölü bir dost değil, insanlığın gelecekte ulaşacağı o "daha yüksek evrimsel formun" bir habercisi, ilahi ve evrensel bir ruh olarak kutsanır. Tennyson, şüpheyi tamamen yenemese de, onunla yaşamayı öğrenerek eseri bir umutla kapatır.
