Making Cocoa for Kingsley Amis, iki ana koldan ilerleyen ve modern İngiliz şiirinin röntgenini çeken analitik bir koleksiyondur. Birinci kol, çağdaş İngiliz hayatının sosyolojisini (özellikle kadın-erkek ilişkilerini, yalnızlığı ve kent yaşamını) katı şiir formlarıyla işleyen lirik metinlerdir. İkinci ve daha sarsıcı olan kol ise edebiyat kurumuyla, kanonlaşmış şairlerle ve şiir dünyasının eril kibriyle hesaplaşan pastiş/parodi bölümüdür.
Cope’un en büyük icadı, kitabın önemli bir bölümünü domine eden hayali şair "Jason Strugnell" karakteridir. Strugnell; Güney Londra'da yaşayan, orta yaşlı, yeteneksiz ama meşhur olmaya aşırı hevesli, kelimenin tam anlamıyla "vasat" bir şairdir. Cope, bu karakter üzerinden İngiliz edebiyatının devlerini hedef alır. Örneğin, Strugnell bir gün uyanır ve tıpkı Ted Hughes gibi (ki Hughes, doğanın karanlık ve vahşi gücünü anlatan hayvan şiirleriyle efsaneleşmiştir) yazmaya karar verir. Ancak Hughes’un o mitik, kanlı ve görkemli karga veya şahin imgeleri yerine, Strugnell’in şiirinde sadece sıradan bir sokak kedisi veya banliyödeki bir porsuk yer alır; vahşet eksiktir, ortaya çıkan şey sadece beceriksiz bir özentiliktir. Bu hamleyle Cope, hem dönemin Hughes taklitçilerinin vasatlığını ifşa eder hem de Hughes’un o aşırı ciddiye alınan maço doğa şiirlerinin altını oyar.
Eserin edebi bir bombaya dönüşmesini sağlayan "Waste Land Limericks" bölümü, modernist şiirin Kutsal Kâsesi sayılan T.S. Eliot’ın Çorak Ülke (The Waste Land) adlı 434 dizelik, anlaşılması son derece zor, beş dilde referanslar barındıran o karanlık destanını alır ve sadece beş adet "limerick" (AABBA uyak düzenine sahip, genellikle mizahi ve hafif konular için kullanılan İrlanda kökenli beşlikler) formuna sıkıştırır. Dünyanın kültürel çöküşünü anlatan o yüce metin, bir anda pub'da anlatılan ritmik bir fıkraya dönüşür. Bu sadece bir mizah değil; akademinin yıllarca üzerine ciltler dolusu kitap yazdığı bir metnin semantik ağırlığını, yapısal bir geometriyle yok etme işlemidir.
Kitap, adını aldığı şiirde ("Making Cocoa for Kingsley Amis") edebiyat dedikodularına ve "büyük şairlerin" gündelik sıradanlıklarına atıfta bulunur. Yazarın rüyasında, dönemin huysuz, sert ve muhafazakar edebiyat devi Kingsley Amis'e sadece bir fincan kakao yaptığını görmesi; yüceyle banalın çarpışmasının kusursuz bir özetidir. Bir diğer önemli parça olan "Lonely Hearts" (Yalnız Kalpler) şiirinde ise Cope, gazetelerdeki flört ilanlarının metinlerini alıp (Örn: "Profesyonel erkek, 30'larında, sadakat arıyor") bunu Fransız edebiyatının en zor ve katı formlarından biri olan villanelle yapısıyla yazar. Şiirin formu kusursuz bir matematiksel asalet taşırken, içeriğin ucuz bir gazete köşesinden gelmesi, modern insanın trajikomik yalnızlığının biçimsel bir manifestosudur.
