Romanın başkarakteri Hikmet Benol, "tutunamamış" bir entelektüeldir. Toplumsal normlara, evliliğine ve kurulu düzene uyum sağlayamamış; karısı Sevgi'den ayrılmış ve geçmişini tamamen geride bırakarak bir gecekondu mahallesine sığınmıştır. Üç katlı ahşap bir gecekonduya yerleşen Hikmet, burada dış dünyadan izole, tamamen kendi zihninin kurallarıyla işleyen yeni bir hayat (veya oyun) kurmaya başlar.
Hikmet'in amacı, hayatın acımasız gerçekliğinden kaçmak için "oyunlarla" dolu bir dünya yaratmaktır. Gecekondunun üst katında emekli Albay Hüsamettin Tamboy, alt katında ise dul ev sahibi Nurhayat Hanım yaşamaktadır. Hikmet, bu komşularını da kendi yazdığı ve yönettiği hayali oyunların birer karakteri haline getirir. Geceleri sabahlara kadar süren monologlarında, Albay Hüsamettin ile (bazen gerçek, çoğu zaman hayali) tarih, strateji ve devrim üzerine absürt tartışmalar yapar. Nurhayat Hanım'a ise, aşkın ve gündelik yaşamın parodisi olan mektuplar yazar.
Hikmet, "Oyunlarla Yaşayanlar" adını verdiği büyük bir piyes yazmaktadır. Ancak yazdığı piyes ile kendi hayatı arasındaki sınır giderek silikleşir. Geçmişindeki başarısızlıklar, Sevgi ile olan ilişkisi, toplumun ondan beklentileri ve kendisinin bu beklentileri karşılayamayışı, yazdığı metinlerin içine sızar. Hikmet, varoluşunu kanıtlamak için sürekli kelimelere sığınır; çünkü ona göre "kelimeler, albayım, bazı anlamlara gelmiyor" olsa da, elindeki tek silahtır.
Zamanla Hikmet'in oyunları tehlikeli bir hal almaya başlar. Gerçeklik algısı tamamen kırılır. Kendi yarattığı kurmaca dünyanın ağırlığı altında ezilmeye başlar. "Büyük Oyun"un finaline doğru giderken, Hikmet'in deliliğin sınırında mı dolaştığı, yoksa üstün bir farkındalıkla hayatla dalga mı geçtiği belirsizleşir. Romanın sonunda Hikmet, oyununu tamamlar; ancak bu tamamlanış, fiziksel bir yok oluşu (intiharı) mu yoksa sadece oyunun bitişini mi işaret eder, okurun yorumuna bırakılır. Tehlikeli Oyunlar, insanın kendi zihninde kurduğu hapishanenin ve o hapishaneden kaçmak için oynadığı oyunların trajikomik öyküsüdür.
