Lord Byron (1788–1824), 19. yüzyıl İngiliz ve Avrupa edebiyatında sadece bir yazar değil, bizzat kendisi yürüyen, skandallarla dolu ve karanlık bir edebi akım (Byronizm) olan tek figürdür. Doğuştan asil bir İngiliz lordu olmasına rağmen, doğuştan gelen bedensel bir deformasyonu (çarpık ayaklılığı) vardır. Bu fiziksel kusuru, onun psikolojisinde devasa bir aşağılık kompleksiyle, karşı konulmaz bir kibir ve cinsel çekiciliği aynı bedende birleştirmiştir. Kendi adıyla anılan "Byronik Kahraman" (Byronic Hero); zeki, çekici, gizemli, otoriteyi reddeden, geçmişinde korkunç ve affedilmez bir günah barındıran, kendi kendini yiyip bitiren ama asla boyun eğmeyen o karanlık asilzade prototipinin doğrudan kendi hayatından yansımasıdır.
Byron'ın hayatı ve edebiyatı, toplumun ahlak kurallarını kasten çiğnemek üzerine kuruludur. Edebi şöhretinin zirvesindeyken, üvey kız kardeşi Augusta Leigh ile yaşadığı ensest ilişki söylentileri ve eşinden skandallarla dolu ayrılışı nedeniyle 1816 yılında İngiltere'yi sonsuza dek terk etmek (sürgüne gitmek) zorunda kalmıştır. Manfred adlı eseri, tam da bu sürgün psikolojisinin, İsviçre Alpleri'nde Percy Bysshe Shelley ile geçirdiği o karanlık ve fırtınalı dönemin, en önemlisi de kız kardeşine duyduğu hastalıklı tutkunun (Astarte karakteri üzerinden) edebi bir itirafıdır. Geleneksel ahlakı reddeden Byron, hayatının son döneminde bir dava adamına dönüşmüş, Yunanistan'ın Osmanlı İmparatorluğu'na karşı yürüttüğü bağımsızlık savaşına bizzat katılmak ve savaşmak üzere Missolonghi'ye gitmiştir. Ancak savaş meydanında değil, yakalandığı ateşli bir hastalık ve yanlış tıbbi müdahaleler (kan alma) sonucu 36 yaşında hayatını kaybetmiştir. O, kendi efsanesini kendi etiyle ve günahlarıyla inşa eden modern bir anarşisttir.
