Percy Bysshe Shelley (1792–1822), İngiliz edebiyatının uslanmaz anarşisti, en radikal ateisti ve aynı zamanda en saf platonik idealistidir. Aristokrat ve varlıklı bir ailenin oğlu olarak doğmasına rağmen, sahip olduğu tüm sınıfsal ayrıcalıkları reddetmiş; Oxford Üniversitesi'nde henüz öğrenciyken yazdığı Ateizmin Gerekliliği (The Necessity of Atheism) adlı broşürü yüzünden okuldan atılmış ve ailesi tarafından evlatlıktan reddedilmiştir. Hayatı, kurulu düzene, kiliseye, evlilik kurumuna ve monarşiye açtığı aralıksız bir savaştan ibarettir.
Shelley'nin felsefi altyapısı, anarşist düşünür William Godwin'in rasyonel adalet teorileri ile Platon'un ideal formlar dünyasının kusursuz bir melezidir. O, insanın doğuştan kötü olduğuna inanmaz; ona göre kötülük, tiranların, dinlerin ve devletlerin kurduğu baskı sistemlerinden kaynaklanır. Bu zincirler kırıldığında insanlığın saf sevgiye ve mükemmelliğe ulaşacağına dair sarsılmaz bir inancı vardır. İlk eşi Harriet Westbrook'un trajik intiharı ve ardından William Godwin'in kızı (gelecekte Frankenstein'ı yazacak olan) Mary Shelley ile Avrupa'ya kaçışı, onu İngiliz toplumu tarafından bir "canavar" ve ahlaksız bir dışlanmış (pariah) olarak damgalamıştır.
Lord Byron ve John Keats ile birlikte İtalya'da sürgünde yaşadığı dönem, onun felsefi ve lirik olarak en verimli yıllarıdır. Siyaseti bir kenara bırakıp şiiri evrensel bir yasaya dönüştürdüğü Prometheus Unbound, bu sürgün döneminin ürünüdür. 1822 yılında, İtalya'daki La Spezia Körfezi'nde, Don Juan adlı teknesinin batması sonucu henüz 29 yaşındayken boğularak ölmüştür. Cesedi kıyıya vurduğunda cebinde Sofokles'in ve Keats'in şiir kitapları bulunmuş; bedeni Lord Byron'ın da katıldığı bir pagan ayiniyle kumsalda yakılmıştır. Shelley, düşünceleri uğruna yaşamı bir kül tabakasına çevirmeyi göze almış, edebiyat tarihinin en parlak ve en tehlikeli zekalarından biridir.
