Stephen King, sadece bir yazar değil, bir hayatta kalma ustasıdır. Yoksulluktan, bağımlılıktan ve ölümcül kazalardan sağ çıkarak, 20. yüzyılın en üretken ve en çok okunan yazarı olmuştur.
I. "Sigara Almaya Gidiyorum"
Stephen henüz iki yaşındayken, babası "Bir paket sigara almaya gidiyorum" diyerek evden çıktı ve bir daha asla geri dönmedi. Annesi Nellie Ruth, Stephen ve abisini tek başına, büyük bir yoksulluk içinde büyüttü. King'in çocukluğu, akrabalarının evleri arasında göçebe gibi dolaşarak, ödünç kıyafetler giyerek geçti. Küçük yaşta tavan arasında babasından kalan bir kutu H.P. Lovecraft kitabı bulması, hayatını değiştirdi. O gün, "korkunun" sadece bir duygu değil, bir sığınak olduğunu keşfetti.
II. Çöpten Çıkan Milyon Dolarlık Kağıtlar: "Carrie"
Gençliğinde bir yandan İngilizce öğretmenliği yapıyor, bir yandan da sanayi tipi bir çamaşırhanede ütücü olarak çalışıyordu. Karısı Tabitha ile bir karavanda yaşıyorlardı; o kadar fakirlerdi ki çocuklarının ilaç parası için telefonlarını bile kestirmişlerdi. King, Carrie (Göz) adlı bir roman yazmaya başladı ancak beğenmeyip buruşturup çöp kutusuna attı. Karısı Tabitha, o kağıtları çöpten çıkardı, ütüledi ve "Burada bir şeyler var, devam etmelisin" dedi. King, romanı bitirip yayınevine sattığında aldığı telif ücreti (400.000 Dolar), öğretmenlik maaşının 30 katıydı. O an, çamaşırhanedeki işini bıraktı ve bir daha arkasına bakmadı.
III. Bağımlılık ve "Kayıp" Yıllar
80'li yıllarda King, şöhretin zirvesindeyken karanlık bir kuyuya düştü. Alkol ve kokain bağımlılığı o kadar ilerlemişti ki, bugün en sevilen romanlarından biri olan "Cujo"yu (Kuduz) yazdığı dönemi hatırlamıyor bile. Burnu kanayarak, sarhoş bir halde daktilo başında sabahlıyordu. Sonunda yine karısı Tabitha müdahale etti; King'in çalışma odasındaki bütün uyuşturucu ve içki şişelerini toplayıp önüne döktü: "Ya tedavi olursun ya da evi terk edersin." King tedaviyi seçti ve o günden beri temiz.
IV. Mavi Minibüs ve Ölümden Dönüş
1999 yılında King, evinin yakınlarında yürüyüş yaparken dikkatsiz bir sürücünün kullandığı mavi bir minibüs ona çarptı. Sürücü, köpeğiyle ilgilenirken yoldan çıkmıştı. King, yol kenarındaki hendeğe fırlatıldı. Akciğeri sönmüş, bacağı paramparça olmuş, kalçası kırılmıştı. Doktorlar bacağını kesmeyi düşündü ama zorlu ameliyatlarla kurtardılar. King, iyileşme sürecindeki dayanılmaz acılarını yazarak hafifletti (Bu süreç Rüya Avcısı ve Kara Kule serisine yansıdı). Kazadan sonra, kendisine çarpan o minibüsü satın aldı ve "parçalattı".
V. Disiplin ve Miras
Bugün 70'li yaşlarında olan King, hala her gün (doğum günleri ve bayramlar dahil) oturup 6 sayfa yazma kuralını bozmaz. O, "Yüksek Edebiyat" eleştirmenlerinin yıllarca burun kıvırdığı, "Hamburgere benziyor" dediği romanlarıyla; aslında Amerikan toplumunun en derin korkularını, çocukluk travmalarını ve iyilik ile kötülük arasındaki o kadim savaşı anlatmıştır.
Onun için söylenebilecek en doğru söz şudur: "Canavarlar gerçektir, hayaletler de öyle. Onlar içimizdedir ve bazen, kazanırlar."
