Francesco Petrarca (1304–1374), Avrupa kültür tarihinde Orta Çağ'ın teolojik karanlığından çıkıp Antik Çağ'ın akılcı ve estetik mirasına yönelen köprüyü inşa eden isimdir; edebiyat ve tarih felsefesinde "Hümanizmin Babası" olarak kabul edilir. Dante'nin siyasi nedenlerle sürüldüğü Floransa'dan aynı dönemde sürgün edilen saygın bir noterin oğlu olarak Arezzo'da dünyaya gelmiştir. Ailesinin Papalık sarayının bulunduğu Fransa'nın Avignon kentine taşınmasıyla gençliği burada geçmiş, babasının zorlamasıyla Montpellier ve Bologna üniversitelerinde hukuk eğitimi almıştır. Ancak Petrarca'nın hukuka hiçbir ilgisi yoktu; onun tutkusu, manastır kütüphanelerinde çürümeye terk edilmiş klasik Latin yazmalarını (özellikle Cicero ve Vergilius'u) bulup çıkarmaktı.
6 Nisan 1327 tarihinde, Avignon'daki Sainte-Claire Kilisesi'nde hayatını ve Batı edebiyatını sonsuza dek değiştirecek o anı yaşadı: Eserlerinde sadece "Laura" olarak anacağı kadını gördü. Laura'nın gerçekte kim olduğu (genellikle evli bir soylu olan Laura de Noves olduğu iddia edilir) edebiyat tarihçileri için kesin olarak kanıtlanamamış olsa da, Petrarca'nın bu kadına duyduğu karşılıksız, bedensel bir temasa dayanmayan ama son derece dünyevi ve saplantılı aşk, onun edebi üretimi için tükenmez bir yakıt olmuştur.
Petrarca, Dante gibi skolastik bir düşünür değildi. O, modern anlamda "birey" olan ilk Avrupalı aydındır. Ruhunda Hristiyanlığın günah korkusu ve ahiret inancı ile, Antik Roma'nın dünyevi şöhret, estetik ve bedensel hazlara olan tutkusu arasında ömür boyu sürecek bir savaş vermiştir. Latince yazdığı destanlar ve felsefi metinlerle (örneğin Africa destanı) Antik Roma'yı diriltmeye çalışırken, bir yandan da kendi anadilinde (Toskana lehçesinde) yazdığı şiirlerle İtalyancayı edebiyatın zirvesine taşımıştır. Hayatının büyük bir kısmını Avrupa'yı dolaşarak, diplomatik görevler üstlenerek, kralların ve papaların saygısını kazanarak geçirmiş; 1374 yılında, Arquà'daki çalışma masasında Vergilius okurken ölü bulunmuştur.
