Fuzûlî'nin Türkçe Divan'ı, Divan edebiyatının en lirik ve en samimi eserlerinin toplandığı bir makro-katalogdur; ancak bu divanın tartışmasız tacı Su Kasidesi'dir. Eser, teknik olarak bir "Na't"tır; yani İslam peygamberi Hz. Muhammed'i övmek, ondan şefaat dilemek ve onun manevi makamına olan aşkı dile getirmek için yazılmıştır. Fuzûlî bu kasideyi, kerbelanın çöllerinde, susuzluğun ve sıcaklığın ne demek olduğunu en acı şekilde bilen bir coğrafyada yazmıştır; bu nedenle "su" metaforu sıradan bir tabiat tasviri değil, hayatta kalmanın ve ruhsal arınmanın mutlak sembolüdür.
Şiirin felsefi omurgası, suyun fiziksel halleri ve eylemleri üzerinden peygambere duyulan aşkın anlatılmasıdır. Fuzûlî, şiirin hemen girişinde kendi kalbindeki aşk ateşinin o kadar büyük olduğunu söyler ki, gözlerinden akan yaşlar (su) bile bu ateşi söndüremez; çünkü ateş o kadar şiddetlidir ki suyu bile yakar. Bu noktadan sonra "su" bir karaktere, şuurlu bir varlığa dönüşür.
Su, tabiatı gereği sürekli akar; ama Fuzûlî'ye göre suyun bu akışı anlamsız bir fiziksel eylem değildir. Su, tıpkı bir aşık gibi başını taştan taşa vurarak, topraklara kapanarak peygamberin Medine'deki mezarına, onun ayak bastığı toprağa ulaşmak için deli divane koşmaktadır.
Şair, kaside boyunca doğadaki birçok olayı peygamber aşkına bağlayan "Hüsn-i Ta'lil" (güzel nedene bağlama) sanatını zirvede kullanır. Örneğin; bulutların yağmur yağdırması fiziksel bir olay değil, suların gökyüzüne çıkıp oradan peygamberin nurlu yoluna inci saçma çabasıdır. Kılıçlara su verilmesi (çeliğin sertleştirilmesi işlemi), kılıcın peygamberin düşmanlarına karşı savaşmak için susuzluğunu gidermesi olarak yorumlanır. Bahçedeki su arkları, suyu çiçeklere götüren değil, peygamberin yüzünü (gül) ve boyunu (servi) hatırlatan bitkilere hizmet etmek isteyen birer aşık olarak tasvir edilir.
Kasidenin son bölümünde ("Dua" bölümü), Fuzûlî kendi varoluşsal acizliğine döner. Mahşer günü (kıyamet) geldiğinde ve tüm insanlar günahlarından dolayı korku içindeyken, peygamberin tıpkı ateşi söndüren "su" gibi insanların yardımına koşacağını ve şefaat edeceğini söyler. Fuzûlî'nin peygamberden tek isteği, o büyük günde kendi günah ateşini de o rahmet suyuyla söndürmesidir. Su Kasidesi, kelimenin tam anlamıyla bir gözyaşı abidesi; acının, tevazunun ve ilahi arayışın dize dize mermere yontulduğu bir edebi duadır.
