Roberto Bolaño, hayatı da yazdıkları kadar efsaneleşmiş, edebiyatı bir "ölüm kalım meselesi" olarak gören son büyük romantiklerden biridir. Kamyon şoförü bir baba ve öğretmen bir annenin oğlu olarak Şili'de doğdu. Ancak disleksi sorunu ve uyumsuz yapısı nedeniyle okul hayatı hep sorunluydu.
1968'de ailesiyle Mexico City'ye taşındı. Burası onun edebiyat laboratuvarı oldu. Okulu bıraktı, günlerini kütüphanelerde okuyarak ve gecelerini tekinsiz sokaklarda tartışarak geçirdi. 1970'lerin başında, "yerleşik edebiyat baronlarına" (özellikle Octavio Paz'a) savaş açan İnfrarealizm (Aşağı Gerçekçilik) adlı avangart şiir hareketini kurdu. Bu hareket, Vahşi Hafiyeler romanındaki "Viseral Gerçekçilik"in ta kendisiydi.
1973'te sosyalist Salvador Allende devrimine destek vermek için Şili'ye döndü. Ancak Pinochet darbesi gerçekleşti. Bolaño tutuklandı ve hapse atıldı. Kendi anlatımına göre, hapishane gardiyanlarından ikisi eski okul arkadaşı olduğu için şans eseri serbest bırakıldı ve tekrar Meksika'ya, ardından Avrupa'ya kaçtı.
Bolaño, kendini her zaman öncelikle bir şair olarak gördü. Düzyazıyı "aşağılık bir sanat" olarak nitelendirdiği dönemler oldu. İspanya'ya yerleştiğinde yıllarca bulaşıkçılık, bekçilik, çöpçülük gibi işler yaptı. Ancak 40'lı yaşlarına geldiğinde, yeni doğan oğlu ve ailesinin geleceği için "para getirecek" bir şeyler yazması gerektiğini fark etti. Şiir karın doyurmuyordu. Böylece, sonradan dünya edebiyatını sarsacak olan romanlarını (adeta bir makine gibi) arka arkaya yazmaya başladı.
Karaciğer nakli beklerken durumu ağırlaştı ve 2003 yılında, 50 yaşındayken İspanya'da hayatını kaybetti. "Bitiremediği" ve daktilosunda bekleyen daha pek çok metin olduğu söylenir.
Bolaño'nun edebiyatı, okuru konfor alanından çıkarıp, şiddetin ve sanatın iç içe geçtiği karanlık bir tünele sokar. Onun en ünlü sözlerinden biri, edebiyata bakışını özetler:
"Edebiyat masum bir iş değildir; tehlikelidir, çünkü okurun hayatını değiştirebilir."
