Thomas Pynchon, Amerikan edebiyatının "Kocaayak"ı (Bigfoot) gibidir; varlığı bilinir ama kendisi asla görülmez. 1960'lardan beri tek bir fotoğrafı dahi basına sızmamıştır. Röportaj vermez, imza günü düzenlemez. Bu gizlilik, eserlerindeki "devlet gözetimi ve komplo" temalarıyla birleşince, hakkında sayısız efsane türemiştir.
Cornell Üniversitesi'nde Mühendislik Fizik bölümüne başladı, ancak daha sonra İngiliz Dili ve Edebiyatı'na geçti. Burada, ünlü yazar Vladimir Nabokov'un öğrencisi oldu (Nabokov'un karısı Vera, sınav kağıtlarını okurken Pynchon'un el yazısını diğerlerinden ayırıp "bu çocukta iş var" demiştir). Mezuniyetten sonra ABD Donanması'nda görev yaptı ve bir süre Seattle'da Boeing firmasında teknik yazar olarak çalıştı. Gravity’s Rainbow’daki o ürkütücü derecede detaylı roket teknik bilgisi, Boeing'de "Bomarc" füzeleri üzerine yazdığı teknik kılavuzlardan gelir.
1963'te yayımlanan ilk romanı V., gizemli bir kadının (veya kavramın) izini süren karakterleriyle edebiyat dünyasında bomba etkisi yarattı. Ardından gelen The Crying of Lot 49 (49 Numaralı Parçanın Çığlığı), posta servisi üzerinden dönen gizli bir yeraltı örgütünü (Tristero) anlatarak "komplo teorisi edebiyatının" mihenk taşı oldu.
1973'te yayımlanan bu eser, II. Dünya Savaşı'nın sonunda Londra'ya düşen V-2 roketleri ile ana karakterin cinsel dürtüleri arasındaki istatistiksel bağlantıyı konu alır. 700+ sayfalık bu "tuğla", edebiyat tarihinin en zor okunan ama en çok saygı duyulan metinlerinden biridir. Kitap, savaşın aslında ülkeler arasında değil, teknoloji ve ölüm dürtüsü arasında olduğunu savunur.
Pynchon'un Salinger gibi bir münzevi olduğu sanılsa da, aslında New York'ta (Manhattan) normal bir hayat sürdüğü, sadece medyatik olmaktan kaçındığı bilinmektedir. Hatta animasyon dizisi The Simpsons’ta iki kez kendi karakterini seslendirmiş (kafasına kese kağıdı geçirilmiş halde çizilmiştir), bu da onun aslında kendi şöhretiyle dalga geçen bir mizah anlayışına sahip olduğunu gösterir.
Uzun bir sessizlikten sonra Mason & Dixon (1997) ve Against the Day (2006) gibi yine devasa tarihsel romanlarla geri döndü. Pynchon, modern dünyanın karmaşasını anlamak için "paranoyanın" en sağlıklı tepki olduğunu savunur:
"Eğer paranoyaksanız bu takip edilmediğiniz anlamına gelmez."
