Decimus Iunius Iuvenalis (M.S. 55/60 civarı – M.S. 130 sonrası), Roma İmparatorluğu'nun "Gümüş Çağı" olarak adlandırılan döneminde yaşamış, Batı edebiyatının en büyük, en acımasız ve en keskin hiciv ustasıdır. Hayatı hakkındaki kesin veriler son derece kısıtlıdır; biyografik bilgilerin büyük bir kısmı kendi şiirlerindeki ipuçlarından ve ölümünden asırlar sonra yazılan güvenilirliği şüpheli antik biyografilerden (vitae) elde edilmiştir. Roma'nın güneydoğusundaki Aquinum kasabasında doğduğu, muhtemelen azatlı bir kölenin zenginleşmiş oğlu veya evlatlığı olduğu düşünülmektedir. Bu arka plan, onun Roma'nın köklü soylularına karşı hissettiği hem derin saygıyı hem de onların yozlaşmışlıklarına duyduğu amansız öfkeyi açıklar.
Gençliğinde son derece kapsamlı bir retorik (hitabet) eğitimi almıştır. Şiirlerindeki o sarsılmaz argümantasyon yeteneği, mahkeme salonlarında veya hitabet okullarında yetişmiş bir zihnin ürünüdür. Ancak Juvenalis, devlet kademelerinde veya senatoda beklediği yükselişi hiçbir zaman gerçekleştirememiştir. Hayatının büyük bir bölümünü, Roma'nın o katı ve aşağılayıcı "patronus-cliens" (koruyucu-yanaşma/müşteri) sistemi içinde, zengin Romalıların kapısında sabahın köründe sadaka (sportula) bekleyen yoksul bir "cliens" olarak geçirmiştir. Bu kronik yoksulluk ve sosyal hiyerarşideki ezilmişliği, onun metinlerini besleyen saf nefretin ana yakıtıdır.
Siyasi olarak son derece tehlikeli sularda yüzmüştür. İmparator Domitian'ın baskıcı ve paranoyak rejimi altında gençliğini geçirmiş, bu dönemde ifade özgürlüğünün nasıl boğulduğunu bizzat tecrübe etmiştir. Antik kaynaklar, sarayda nüfuz sahibi olan bir aktörü (Paris) şiirinde üstü kapalı eleştirdiği için İmparator tarafından seksen yaşındayken Mısır'a (ya da İskoçya sınırına) askeri bir görev bahanesiyle sürgüne gönderildiğini iddia eder. Sürgünden ancak Domitian'ın suikastla öldürülmesinden sonra dönebilmiş ve şiirlerini daha güvenli olan Trajan ve Hadrianus dönemlerinde yayımlamıştır. Buna rağmen, tedbiri elden bırakmayarak şiirlerinde yaşayanları değil, sadece ölmüş olan eski yozlaşmış figürleri isim vererek hedef almıştır. Juvenalis'in kalemi, ahlaki bir çöküşün, metropoliten yabancılaşmanın ve çürümüş bir imparatorluğun edebi otopsisidir.
