Fazıl Abduloviç İskender, 1929 yılında Abhazya'nın başkenti Sohum'da doğdu. Babası İran kökenli bir tuğla fabrikası sahibiydi. Ancak İskender henüz 9 yaşındayken, 1938 yılında babası Stalin'in "Büyük Temizlik" politikaları kapsamında sınır dışı edildi ve muhtemelen kurşuna dizildi; İskender babasını bir daha hiç görmedi. Bu travmatik olay, yazarın totaliter rejimlere, adaletsizliğe ve bürokrasiye karşı ömür boyu sürecek olan eleştirel duruşunun temelini oluşturdu. Çocukluğu, annesinin ailesinin yanında, Abhazya'nın dağ köyü Çegem'de geçti. Bu köy, daha sonra başyapıtı olacak "Çegemli Sandro"nun hem mekanı hem de ruhu olacaktı.
Eğitimine Sohum'da başladı, ardından Moskova'ya giderek Kütüphanecilik Enstitüsü'ne ve sonrasında ünlü Maksim Gorki Edebiyat Enstitüsü'ne girdi. 1954'te mezun olduktan sonra gazetecilik ve editörlük yaptı. Edebiyat dünyasına ilk olarak şair kimliğiyle adım attı ve şiir kitapları yayımladı. Ancak asıl yeteneği nesirde (düz yazıda) ortaya çıktı. İlk hikayeleri 1960'larda "Novy Mir" (Yeni Dünya) dergisinde yayımlandı ve hemen dikkat çekti.
İskender, Sovyet edebiyatının "muhalif ama saygın" figürlerinden biriydi. 1979'da sansüre karşı çıkan "Metropol" almanağının hazırlanmasına katkıda bulunduğu için kara listeye alındı ve eserlerinin yayımlanması bir süre yasaklandı. Başyapıtı "Çegemli Sandro", sansürlü ve kısaltılmış haliyle ilk kez 1973'te yayımlanabilmişti. Eserin tam metni ancak 1980'lerde, Gorbaçov'un "Glasnost" (Açıklık) politikalarıyla birlikte okuyucuyla buluşabildi.
Fazıl İskender, Abhaz kültürünün sözlü geleneklerini, fıkralarını ve bilgeliğini modern roman formuna taşıyan bir "kültür taşıyıcısı" olarak kabul edilir. Eserlerinde mizahı bir silah olarak kullanan İskender, Abhazya'nın Mark Twain'i veya Gabriel Garcia Marquez'i olarak anılır. 2016 yılında Moskova, Peredelkino'daki evinde, ardında devasa bir edebi miras bırakarak 87 yaşında hayata veda etti.
