Rainer Maria Rilke (1875–1926), 20. yüzyıl modern Avrupa şiirinin en büyük lirik felsefecisi ve Almancanın ses sınırlarını ontolojik bir kazı alanına çeviren en derinlikli şairidir. Prag'da, mutsuz bir evliliğin ve kız çocuğu beklerken erkek doğduğu için çocukluğunu kız kıyafetleri içinde geçirmek zorunda bırakılan travmatik bir anne-oğul ilişkisinin gölgesinde dünyaya gelmiştir. Ailesinin onu askeri okula gönderme çabası, hassas ve hastalıklı yapısı nedeniyle fiyaskoyla sonuçlanmış; bu durum onda ömür boyu sürecek bir "yersizlik" ve "köksüzlük" duygusu yaratmıştır. Rilke, hiçbir zaman yerleşik bir hayata geçmemiş, Avrupa'nın şatolarında, otel odalarında ve kiralık evlerinde aristokrat koruyucularının (patronlarının) himayesinde göçebe bir hayat sürmüştür.
Onun edebi dehası, dünyayı bir "nesne" (Ding) olarak algılayıp, o nesnenin içine nüfuz ederek onu içeriden yazma (Dinggedicht - Nesne Şiiri) çabasıyla başlar. Auguste Rodin'in Paris'te sekreterliğini yaptığı dönemde, heykeltıraşın taşı yontarak ona ruh vermesini izlemiş ve bu disiplini şiire aktarmıştır. Rilke için dil, sadece bir ifade aracı değil, varoluşun ta kendisidir. Şiir, görünür dünyayı (somutu) alıp insan bilincinde görünmez bir iç mekana (Weltinnenraum) dönüştürme ayinidir.
Rilke'nin hayatındaki en büyük edebi patlama, uzun yıllar süren sanatsal bir tıkanıklığın (ve I. Dünya Savaşı'nın yarattığı derin depresyonun) ardından, 1922 yılının Şubat ayında İsviçre'deki Muzot Şatosu'nda yaşanmıştır. Edebiyat tarihinin en gizemli ilham nöbetlerinden biri olarak kabul edilen birkaç gün içinde, hem on yıldır bitiremediği Duino Ağıtları (Duineser Elegien) adlı şaheserini tamamlamış hem de tamamen hazırlıksız bir şekilde Orpheus'a Soneler adlı devasa koleksiyonu tek nefeste yazmıştır. Şiiri dini bir vecd ve felsefi bir disiplinle harmanlayan Rilke, 1926 yılında lösemiden (gül dikeni batması sonucu kaptığı enfeksiyonun tetiklediği rivayet edilir) hayatını kaybetmiştir.
