Sylvia Plath (1932–1963), 20. yüzyıl Amerikan edebiyatında "Gizdökümcü" (Confessional) şiirin zirvesi ve kadın psikolojisinin en karanlık, en tahripkâr dehlizlerini kağıda döken eşsiz bir edebi figürdür. Boston'da doğan Plath'in hayatındaki temel travma ve edebi nirengi noktası, o henüz sekiz yaşındayken otoriter bir Alman göçmeni ve biyoloji profesörü olan babası Otto Plath'i kaybetmesidir. Bu kayıp, onun zihninde asla kapanmayan bir yara açmış ve şiirlerindeki "erkek / otorite / faşist / tanrı" imgelerinin prototipini oluşturmuştur.
Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir Amerikan rüyası yaşıyor gibiydi: Smith College'da parlak bir akademik başarı, dergilerde yayımlanan ilk yazılar ve mükemmeliyetçi bir hırs. Ancak bu parlak vitrinin arkasında, mükemmel olma baskısıyla ezilen, ağır klinik depresyonla mücadele eden ve henüz yirmi yaşındayken ilk intihar girişiminde bulunup elektroşok tedavisi gören parçalanmış bir zihin vardı (Bu süreci otobiyografik romanı Sırça Fanus'ta klinik bir soğukkanlılıkla anlatmıştır). Fulbright bursuyla Cambridge'e gitmesi ve orada dönemin yükselen İngiliz şairi Ted Hughes ile tanışıp evlenmesi, edebi tarihinin en tutkulu ama aynı zamanda en yıkıcı ortaklıklarından birini doğurmuştur.
İki çocuk annesi olan Plath, kocasının ihaneti üzerine 1962'nin sonlarında ondan ayrılmış ve İngiltere'de, yoksulluk ve dondurucu bir kışın ortasında çocuklarıyla yalnız kalmıştır. Hayatının son aylarında, sabahları çocukları uyanmadan önceki o karanlık saatlerde, edebi bir cinnet ve uyanış haliyle Ariel şiirlerini yazmıştır. Plath, zihnindeki tüm kalkanları indirmiş, babasıyla, kocasıyla, toplumla ve kendi varoluşuyla ölümcül bir hesaplaşmaya girmiştir. Edebi üretimini tamamladığına inandığı 11 Şubat 1963 sabahı, çocuklarının odasına gaz sızmasını engellemek için kapı aralıklarını bantlamış, onlara süt ve kurabiye bırakmış ve kafasını fırının içine sokarak gazla intihar etmiştir. Plath, ölümünü şiirleştiren değil, şiirini bir intihar ayinine dönüştüren yazardır.
