Algernon Blackwood, masa başında oturup hayal kuran bir yazar değildi; o, yazdığı dehşeti bizzat "yaşamış" bir maceraperest ve mistikti. Hayatı, bir roman karakterinden daha renkli ve doluydu.
I. Sürgün ve Vahşi Doğa
Blackwood, çok dindar ve katı kuralları olan bir ailenin (babası Posta İdaresi Müdürüydü) çocuğu olarak doğdu. Ancak asi ruhu ve Doğu mistizmine (Budizm) olan ilgisi yüzünden ailesiyle arası açıldı. 20 yaşında, cebinde çok az bir parayla Kanada'ya gönderildi. Bu sürgün, onun edebiyatının temelini oluşturdu. Kanada'nın balta girmemiş ormanlarında, vahşi doğayla baş başa kaldı. Wendigo efsanesini (yamyam ruh) yerli halktan bizzat bu ormanlarda dinledi. Doğanın o sessiz, ürkütücü ve insanı ezen büyüklüğünü iliklerine kadar hissetti.
II. Açlık ve Sefalet Yılları
Kanada ve Amerika'daki yılları tam bir hayatta kalma mücadelesiydi. Aristokrat bir aileden gelmesine rağmen neredeyse açlıktan ölüyordu. New York'ta dolandırıldı, parklarda yattı. Hayatta kalmak için akıl almaz işler yaptı: Sütçülük, barmenlik, otel katipliği, sanatçılar için modellik, hatta parfüm yapımcılığı. New York Times gazetesinde muhabirlik yaptığı dönemde, şehrin suç dünyasını ve yozlaşmasını yakından gördü. Bu sefalet yılları, karakterlerinin psikolojik derinliğini artırdı.
III. Altın Şafak ve Okültizm
İngiltere'ye döndüğünde, dönemin en ünlü gizli cemiyeti olan Altın Şafak Hermetik Cemiyeti'ne (Golden Dawn) katıldı. (Bu cemiyetin diğer üyeleri arasında şair W.B. Yeats ve ünlü okültist Aleister Crowley de vardı). Blackwood için "hayaletler" ve "ruhlar" birer kurgu değildi; o, psişik güçlere ve görünmeyen alemlere gerçekten inanıyordu. "Hayalet Avcısı John Silence" karakterini, bu dönemdeki okült deneyimlerinden yola çıkarak yarattı. O, sadece korkutmak için değil, okura "başka bir dünyanın mümkün olduğunu" göstermek için yazıyordu.
IV. "Söğütler" ve Edebi Zirve
1900'lerin başında, bir arkadaşıyla Tuna Nehri üzerinde kano gezisine çıktı. Nehrin ıssız bir bölgesinde, söğüt ağaçlarının rüzgarda çıkardığı seslerden ve doğanın o tekinsiz atmosferinden çok etkilendi. Bu deneyimden, edebiyat tarihinin en iyi korku öyküsü kabul edilen "Söğütler" (The Willows) doğdu. Bu öyküde, canavar yoktur; sadece rüzgar, nehir ve söğüt ağaçlarının yarattığı kozmik bir dehşet vardır. Lovecraft, bu öyküyü okuduğunda hayranlıktan dilini yutmuştu.
V. Televizyonun İlk "Hayalet Adamı"
Blackwood'un yaşlılığı, gençliğinden çok farklıydı. 1940'larda, BBC televizyonu yeni yeni yaygınlaşırken, ekrana çıkıp kendi yazdığı hayalet hikayelerini anlattı. Uzun boyu, derin çizgilerle dolu yüzü ve hipnotize edici sesiyle İngiliz halkının sevgilisi oldu. Ona "The Ghost Man" (Hayalet Adam) lakabını taktılar. Çocuklar ve yetişkinler, ekran başında nefeslerini tutarak bu eski İstanbul beyefendisi kılıklı adamın, ormanların derinliklerindeki canavarları anlatışını izlediler.
1951'de, sayısız felç geçirdikten sonra öldüğünde, arkasında sadece kitaplar değil; doğaya, bilinmeze ve insan ruhunun derinliklerine dair muazzam bir felsefe bıraktı.
